Een eerste bladzijde…
zoals het zich kan openen

Er is een plek
die niet gezocht hoeft te worden.
Ze verschijnt
zodra je even stil wordt.
Misschien voel je haar al…
heel zacht, ergens vanbinnen.
Een open ruimte.
Een stille herinnering.

Voor je verschijnt een pad.
Niet gemaakt, niet bedacht,
maar eenvoudig aanwezig.
En daar, aan het begin,
staat een boom.
Haar bladeren dragen een zachte gouden glans,
alsof het licht er niet op valt,
maar eruit geboren wordt.
Sommige hebben de vorm van een hart.
Niet perfect, niet strak,
maar levend, bewegend, echt.
Je hoeft niets te doen.
Alleen maar even te Zijn.
Misschien loop je ernaartoe.
Heel rustig.

En als het klopt…
raak je haar even aan.

Voel maar.
De zachtheid van de stam,
de stilte die ze draagt,
alsof alles wat onrustig was
even mag zakken.
Misschien ga je even zitten,
met je rug tegen haar aan.
Alsof je gedragen wordt
zonder dat je iets hoeft te vragen.
En in die stilte…
zonder dat je het zoekt…
ontstaat er iets.
Heel klein.
Heel echt.
En misschien…
heel misschien…
zet je van daaruit
een eerste stap.